Fietstocht waterwerken II zeer succesvol

Zondag 17 september jl fietsten 5 toppers 330 km voor de kinderen van Abong Mbang ! Ja, 330 km. Op 1 dag.

Na een kop koffie stapten de mannen om 6.45u op de fiets richting Gouda, via Krimpen naar Kinderdijk en Dordrecht en vervolgens Zeeland in. Over de Zeelandbrug langs de stormvloedkering, Neeltje Jans en de Grevelingendam, via de Maasvlakte naar Rotterdam, Woerden en terug bij het startpunt in Utrecht om 20.45 uur.

Het weer deze zondag was fantastisch: droog, nauwelijks wind, veel zon en prachtige Hollandse luchten. Een cadeautje na een paar weken met zeer onstuimig weer. Naast een heuse volgauto waren er aan de route hier en daar bekenden om de mannen aan te moedigen.

Het is Arnold, Mark, Rik, Mari en Willem gelukt om aardig wat mensen te vinden die hen wilden sponsoren. Op dit moment is nog niet helemaal duidelijk welk bedrag bij elkaar gefietst is, maar het komt zeker boven de € 2.000 uit!

Mannen, heel veel respect voor jullie doorzettingsvermogen en geweldige steun voor de Kinderen van Abong Mbang.

De tocht is weer een groot succes geweest. Zondagavond is al besloten dat we volgend jaar de derde editie van de fietstocht organiseren. Willem, Mari, Rik, Mark en Arnold en alle mensen die jullie gesponsord hebben, dank!

 

 

Sponsorloop Regenboogschool

Vrijdagmorgen 15 september was het een drukte van belang op het veld naast de Regenboogschool.
Alle kinderen, juffen en meesters waren zich aan het voorbereiden op de uitdaging om in 10 minuten zoveel mogelijk rondjes te rennen. Er waren twee rondjes uitgezet in het Cruijff-court voor groep 1, 2 en 3 en een groter rondje langs de randen van het veld voor groep 4 t/m 8. Eerst werd er nog even uitgelegd wat de bedoeling was en dat het ingezamelde geld gebruikt wordt om lesmateriaal aan te schaffen voor de kinderen in Abong Mbang. En dan is het eindelijk zover, we tellen met zijn allen af en daar gaan de kleuters. Al snel zien we alleen nog rode koppies op weg naar weer een nieuw stempeltje erbij op de stempelkaart. Na een warming up, begeleid door juf Anique, is het de beurt aan groep 4, 5 en 6 en als laatste groep 7 en 8. Ik zie kaarten met wel 10 en soms zelfs 12 stempels erop ook bij de kleuters!

Na dagen met regen hebben we in de zon kunnen genieten van een enorme sportieve prestatie waar echt iedereen van de school aan meegedaan heeft. Ook ouders, vrienden en buren hebben enorme steen bijgedragen door voor in totaal 5150 euro de kinderen te sponsoren.
Iedereen van de Regenboogschool in de Bilt ontzettend bedankt voor deze geweldige actie mede namens de kinderen in Abong Mbang.

 

Mooie opbrengst Koningsdag 2017, smaakt naar meer …

Onze ervaringen smaken naar meer! Volgend jaar staan we weer op de Koningsmarkt. Heb je goede spullen waar je zelf op uitgekeken bent en waar je vanaf wilt? Breng het niet weg, maar houdt het nog even in je berging!! Rond de jaarwisseling starten we met het inzamelen van kwalitatief goede en mooie spullen voor onze Abong Mbang kraam Koningsmarkt 2018. Ben je goed in cake of muffins bakken en wil je meebakken voor de verkoop? Ook zeer welkom.

Laat het ons weten wanneer je op de een of andere manier iets te bieden hebt voor de Abong Mbang kraam Koningsmarkt 2018 en stuur een mail naar: info@kinderenvanabongmbang.nl

Baka volk

Het Baka volk leeft al eeuwen in het oerwoud van centraal Afrika. Waaronder ook in zuidoost Kameroen. De Baka worden ook wel pygmeeën genoemd. Echter we weten inmiddels dat zij de benaming pygmeeën beledigend vinden. Vergelijk het met de Eskimo’s die liever Inuit genoemd worden.

De Baka zijn een inheems volk dat jaagt en leeft van wat het oerwoud biedt. Jagers en verzamelaars. Zij leven in kleine hechte gemeenschappen. De Baka’s kennen het oerwoud goed en weten welke planten en dieren in welke periode van het jaar en waar in het woud te vinden zijn. De Baka’s hebben een eigen taal en jachttradities die weer verschillen van andere volken die leven in het oerwoud elders in centraal Afrika.

Het bos is voor de Baka een belangrijke spirituele en culturele bakermat en de bron voor hun religie, levensonderhoud, medicinale kruiden en culturele identiteit. De Baka leven van de opbrengsten van hun jacht en inzameling. Waaronder wilde honing, medicinale planten, wild-vlees en andere goederen. Ze werken vaak in opdracht van de inwoners uit dorpen. Met pijl en boog, netten en speren trekt een volk in bepaalde perioden het oerwoud in.

Doordat het woud in de afgelopen decennia door houtkap flink kleiner is, is de bewegingsruimte en basis van bestaan van Baka enorm afgenomen. Dit maakt hun positie kwetsbaar. Baka zijn regelmatig slachtoffer van discriminatie, racisme en uitbuiting. Zij worden door andere dorpsbewoners vaak als minderwaardig behandeld.

 

De Baka zijn een trots en trouw volk. Hun manier van leven en eigen taal in combinatie met de forse afname van hun leefgebied in het bos en het racisme en de discriminatie maakt dat het een gesloten gemeenschap is die wantrouwend is naar andere groepen mensen.

Onze samenwerkingspartners in Kameroen werken al vele jaren samen met het Baka volk. Zij kennen de cultuur en tradities van de Baka en helpen mee om de mogelijkheden van bestaan te verbeteren. Ondermeer via onderwijs aan jonge kinderen zodat die de Franse taal leren en vervolgens door kunnen stromen naar de basisschool. Het onderwijs bieden zij in de 5 Bakascholen die onze stichting sinds ruim 5 jaar ondersteunt.

De kwetsbare positie van de Baka ten opzichte van andere bewoners in oostelijk Kameroen is belangrijke basis voor de opzet van de basisscholen. Heel bewust is gekozen voor de naam Baka-scholen waarin de positie van de Baka kinderen centraal staat, belangrijk en gelijkwaardig is. Ook kinderen van andere stammen – het Bantoe volk – gaan naar deze schooltjes.

De Baka kinderen zitten niet achterin de klas als ‘tweederangs’ mensen. Baka en niet-Baka kinderen zitten zij aan zij in de schoolbank, maken samen opdrachten in de klas en spelen samen op het grasveld voor de school. De leerkrachten hebben een belangrijke voorbeeldfunctie richting de kinderen, hun ouders en de dorpsbewoners. Daarmee leren deze kinderen en hun ouders dat álle kinderen waardevol zijn en gelijk worden bejegend.

Op die manier bieden de 5 scholen veel meer dan onderwijs alleen. Zij dragen bij aan de emancipatie en toename van respect voor en het zelf-respect van de Baka. Als stichting zijn we er dan ook enorm trots op bij te kunnen dragen aan de belangrijke functie die de 5 Baka scholen in dit deel van Kameroen hebben.

Poldertocht Aarlanderveen – Wandel mee voor Kinderen van Abong Mbang

Op zaterdagmiddag 30 september organiseren wij in het Zuid-Hollandse Aarlanderveen een Poldertocht voor Stichting Kinderen van Abong Mbang. Een middag in de polder van het Groene Hart rond de Molenviergang Aarlanderveen, de enige werkende molenviergang ter wereld. Wandel jij ook mee voor Kinderen van Abong Mbang?

Mooie buitenmiddag voor het goede doel
Wij bieden je een ontspannen en informatieve buitenmiddag in het Groene Hart. We starten met een lunch en het verhaal over Kinderen van Abong Mbang in Oost-Kameroen. Vervolgens wandelen we de polder in voor een tocht van ca 9 km (er is ook een alternatieve route van 3 km mogelijk). Onderweg brengen we een uniek bezoek (ca 45 min.) aan een van de molens, inclusief deskundige uitleg van de molenaar. Zo maak je in een middag kennis met twee verschillende werelden; die van Abong Mbang en die van Aarlanderveen. Om deel te nemen vragen we om een gift  voor Stichting Kinderen van Abong Mbang van 20 euro per persoon (meer mag natuurlijk ook).

Kom zaterdag 30 september ook naar het Groene Hart en steun met jouw voetstappen door de polder Stichting Kinderen van Abong Mbang.

Programma:

12.00 uur           Ontvangst met lunch bij Wim en Cora’s schaapsfarm
12.45 uur           Het verhaal van Abong Mbang; direct betrokkenen van de Stichting Kinderen van Abong Mbang vertellen over hun ervaringen met projecten die scholen en gezondheidsposten ondersteunen in Oost-Kameroen.
13.15 uur           Start polderwandeling  (ca. 9 km) (wandeling van 3 km is ook een optie)
15.30 uur           Het verhaal van Molenviergang Aarlanderveen: bezoek aan molen met rondleiding en toelichting door de molenaar (ca. 45 minuten).
16.30 uur           Finish polderwandeling bij Wim en Cora’s schaapsfarm

Praktische informatie:

Wanneer:
Zaterdag 30 september, 12.00 – 16.30 uur

Start en finish:
Wim en Cora’s schaapsfarm, Kerkvaartsweg 65, 2445 AC Aarlanderveen

Wandelafstand:
9 of 3 kilometer

Deelnamekosten:
Een gift 20 euro. Hiervoor krijg je een lunch, koffie/thee/fris, wandeltocht en bezoek/rondleiding aan molen. De gift komt volledig ten goede aan Stichting Kinderen van Abong Mbang. Meer geven mag natuurlijk ook.

Organisatie:
Paul Splinter (Stichting Kinderen van Abong Mbang) en Bert Splinter (Stichting Molenviergang Aarlanderveen).

Aanmelden:
Meld je aan door een e-mail te sturen naar paul.splinter@hotmail.com o.v.v. naam deelnemer(s) en afstand 3 of 9 km). Jouw gift kan contant worden gedaan op 30 september of voor 30 september worden overgemaakt naar  NL 70 INGB 0005141894 tnv Kinderen van Abong Mbang, Icaruslaan 52, 5631 LG Eindhoven, o.v.v. Poldertocht 30 september.

Meer informatie:
Voor meer informatie over de poldertocht kun je contact opnemen met Paul Splinter, 06-31001314, paul.splinter@hotmail.com

Kijk voor meer informatie over Molenviergang Aarlanderveen op www.molenviergangaarlanderveen.nl

25 jaar bij RHDHV: cadeau voor Kinderen van Abong Mbang

Frank Jansink, André van Bentem, Wim Wiegent en Derk Schaars werken allen al 25 jaar bij RoyalHaskoningDHV.

Frank komt al jaren in Kameroen voor het waterproject in Bertoua van Rotary, RHDHV, Inbo en Cordaid en hij kent de projecten van onze stichting goed.

Frank stelde zijn collega’s voor om als cadeau een bijdrage aan Kinderen van Abong Mbang te vragen.

Circa 80 collega’s van RHDHV bezochten op 30 juni de jubileumborrel en doneerden samen € 565!

 

Frank, Derk, Wim en André: gefeliciteerd met jullie mooie jubileum en veel dank voor het sympathieke gebaar.

Royale gift Carosi

In juni hebben we de overeenkomst getekend voor een aanzienlijke bijdrage van stichting Carosi. We ontvangen in 2017 en 2018 in totaal € 28.500. Sake Rijpkema reisde in februari met ons mee naar Kameroen. Als vertegenwoordiger van Carosi wilde Sake graag meer weten over onze projecten om te beoordelen of een bijdrage van Carosi aan ons werk mogelijk was.  En dan liefst een nuttige bijdrage voor iets wat binnen onze begroting onmogelijk is.

Verschillende opties heeft Sake bekeken en in overleg zijn bestuur heeft Carosi besloten een donatie te doen voor:

  • Renovatie van de woningen van de leraren in Abong Mbang
  • Aanschaf van een motor-ambulance voor de gezondheidspost in Djouth
  • Aansluiting water en elektriciteit voor de kraamkliniek in Djouth
  • Installatie zonnepanelen voor gezondheidspost in Djouth

We zijn enorm blij met deze royale gift.

Betere woonomstandigheden betekent dat leraren langer bij Basisschool St. Aloys blijven en dat verhoogt de kwaliteit van onderwijs.

Ziekenbezoek in de jungle rond Djouth wordt veel makkelijker nu we kunnen beschikken over een motor met zijspan met brancard. Dat redt levens!

Een kraamkliniek zonder water en elektra is ondenkbaar: eindelijk kunnen we de stap zetten naar een goed functionerende kraamkamer.

Zonne-energie is in Djouth onmisbaar: de elektriciteit is vaak afgesloten maar de patienten blijven komen. Met een nieuwe installatie met zonnepanelen en batterijen kan de gezondheidspost betere zorg bieden!

Carosi en met name Sake: dank dank dank! Deze gift betekent een grote stap voorwaarts in Abong Mbang en Djouth.

Koningsdag in het teken van Abong Mbang

Op Koningsdag 2017 heeft het Abong Mbang – team goede zaken gedaan. De verkoopopbrengst bedraagt iets meer dan € 700 !
Vooraf hebben meerdere mensen ons goede en gevarieerde spullen meegegeven.
Met koffie, koekjes, gebak, kinderspeelgoed, kleding, vazen, schilderijen, serviesgoed etc. was er veel belangstelling en een grote de aanloop bij onze kraam.
Verder de hele dag een lekker zonnetje en een gezellig team, kortom een geslaagde dag. Volgend jaar doen we dit zeker weer!

Blog: Toyotaland

Vandaag weet ik het zeker. Mijn nieuwe auto wordt een Toyota. Kameroen is Toyotaland. Niks Peugeot of Renault in de voormalig Brits-Franse kolonie. De Japanse auto’s domineren hier de wegen. Ze zijn niet stuk te krijgen. Hoewel, onze Toyota-bus waarmee we afgelopen week het land oostwaarts in trokken, bleek niet bestand tegen de gaten en hobbels op weg naar Djouth. Na een harde klap bracht chauffeur George de auto tot stilstand. We stapten een voor een uit om te kijken welk onheil ons had getroffen. Blikken onder de auto zagen dat de benzinetank was losgeschoten en vlak boven de grond hing. De technische blikken onder ons zochten, met de beperkte middelen die we hadden, naar een oplossing. Zij kropen onder de auto, liggend op de automatjes op het rode stuifzand van de weg. Ik hield mij wijselijk op gepaste afstand en bleef achter de auto staan om passerend verkeer te manen de snelheid aan te passen. Een poging om met touw de tank omhoog te houden, onder de auto door te halen en vast te binden aan de imperial op het dak was een dappere houtje- touwtje oplossing, die niet bleek te werken. Op de hobbels van de rode zandweg kwamen we al snel weer tot stilstand. Nu bij een kleine nederzetting langs de weg. Nieuwsgierige mannen keken naar de gestrande blanke reizigers pal voor hun huisjes. Een betere houtje-touwtje oplossing was nodig om ons verder te brengen naar Djouth. Net als bij de eerste reparatiepoging kropen de ‘technische koppen’ weer op hun matjes onder de auto. De  praktische George aan de ene kant van de auto en reisgenoot Boris, onze slimme TU-student, aan de andere kant. De overige reisgenoten keken samen met de dorpsgenoten toe in de schaduw van een grote boom, in afwachting van een nieuwe, ingenieuze vondst. En die vonden de mannen door de tank vast te binden met staaldraad, aangereikt door de toeschouwers uit het dorp. Vol bewondering keken wij naar de vlotte samenwerking tussen de chauffeur uit Kameroen en de student uit Delft. Boris vertrouwde ons toe dat de tank weer stevig was bevestigd. Vol spanning vervolgden we onze trip door de jungle. Voorlopig waren we er nog niet en de weg zou er niet beter op worden. Maar, de ingreep werkte en we haalden Djouth. Met een bezinetank, maar met een raampje minder. Om het lekker te laten doortochten reden we met de ramen open. Zodra er een tegenligger in aantocht was stoof er een enorme rode stofwolk op. Sein om onze raampjes snel dicht te schuiven om het stof enigszins buiten de deur te houden. Iemand riep ‘tegenligger’ en de raampjes werden gesloten. Het werd routine. Toen een grote truck aan kwam stuiven schoof ik opnieuw achteloos mijn raam dicht. Deze keer niet alleen schuivend maar ook iets te veel duwend. Mijn raam verdween naar buiten. “We lost a window George!”, riep ik onze chauffeur toe. Hij stopte en samen met een paar anderen liep hij enkele tientallen meters de weg terug, op zoek naar het raam. De vrachtwagen had de plek inmiddels gepasseerd maar toch had ik nog enige hoop dat het raam zou worden teruggevonden. George keerde terug met alleen het handvat. Het glas was verpulverd in duizenden splinters. De grappen waren niet van de lucht bij het hervatten van de trip, evenals het stof dat nu vrij spel had om de auto in te waaien. Net als de bomen en struiken die direct langs de weg groeiden, kleurden de tassen naast mij op de achterste bank van het busje binnen een mum van tijd rood van het stof.

Een dag later keerden we van Djouth terug naar Abong Mbang. George had de plek waar het raam zat strak afgeplakt met een stuk douchegordijn, doorzichtig met groene patronen erop. Beter voor de longen, maar beperkend voor mijn uitzicht. Al was ik natuurlijk de laatste die daar iets over zou mogen zeggen. Dezelfde malaise met de tank onder de auto voltrok zich op de terugweg. Nu begaf de ophanging aan de achterkant van de tank het. Boris stelde triomfantelijk vast dat de voorzijde van de tank in ieder geval nog stevig vast hing na de reparatie van de dag ervoor. Die beproefde oplossing was nu het recept voor het opnieuw bevestigen van de achterkant van de tank. Dit keer met ijzerdraad dat George, met vooruitziende blik, voor vertrek had meegenomen uit Djouth. Het vastmaken lukte opnieuw, maar de ongerustheid tijdens het vervolg van de terugreis was groot. George reed – zeker voor zijn doen – rustiger en manoeuvreerde de bus behendig langs de hobbels en gaten. De opluchting was groot toen we enkele uren later bij Dimako de verharde weg bereikten. Zeker bij George, die verzuchtte dat hij vandaag niets liever had gewild dan in elk geval dit punt te halen. Opgelucht zette hij de auto langs de weg, veegde het zweet van zijn voorhoofd en stak een sigaret op. Na een korte pauze reden we als een zonnetje verder over de verharde weg naar Abong Mbang. Onder de volle maan stuurde George aan het begin van de avond de gehavende bus het pad van het klooster op. We waren weer veilig op onze basis.

Het was duidelijk dat we geen beste bus hadden meegekregen van het verhuurbedrijf. Goedgekeurd in januari 2017, volgens de raamsticker op de auto. Thuis in Utrecht heb ik sinds een maand geen eigen auto meer voor de deur staan. Ik was klaar met de reeks reparatiekosten waarmee ik en mijn Peugeot 807 de afgelopen jaren werden geconfronteerd en nodig waren voor een goedgekeurde APK. Eerst naar Kameroen en daarna de blik op een nieuwe auto zo nam ik me voor. In de tussentijd maak ik gebruik van de deelauto’s van Greenwheels. Dat bevalt goed maar toch zal ik voor mij en de familie op zoek gaan naar een eigen auto. En ik weet het zeker, het wordt een Toyota. Niet stuk te krijgen, zeker niet op het Nederlandse asfalt. En mocht het toch misgaan. Dan bel ik Boris 

Door Paul Splinter

Geslaagd werkbezoek Kameroen 2017

Van 3-10 februari bezocht een delegatie vrijwilligers van Stichting Kinderen van Abong Mbang de projecten die we in Oost-Kameroen ondersteunen. Doel van deze jaarlijkse ‘field trip’: het evalueren van de projecten waar het geld het afgelopen jaar aan is besteed en het bespreken aan welke projecten en activiteiten we het komend jaar budget toekennen.

Bepakt met zo’n 250 kilo aan kinderkleding worden we in Abong Mbang warm onthaald door de Poolse zusters Nazariusza en Alice. Met deze zusters werken we al jaren succesvol samen. Zij zijn betrouwbare samenwerkingspartners om de door ons toegekende middelen voor projecten te beheren en te verdelen. De school St Aloys en de gezondheidspost (ook wel dispensaire) in Abong Mbang die we met de stichting ondersteunen, worden door de zusters ‘gerund’ en samen met de lokale bevolking verder doorontwikkeld.

De scholen van Abong Mbang staan tijdens ons verblijf volop in het teken van de Jour de la Jeunesse op 11 februari. Onder bezielende leiding van leraren bereiden leerlingen zich intensief voor op dans-, muziek- en toneelvoorstellingen die zij op de jaarlijkse feestdag gaan opvoeren. Ook wij krijgen hierdoor vele optredens en voorstellingen te zien. Het enthousiasme en plezier is mooi om te zien. Gedurende de week bezoeken we de school en bespreken uitgebreid met de leraren wat goed gaat en wat beter kan, waar behoefte aan is en met welke prioriteit. Om de school en gezondheidspost in breder perspectief te plaatsen bezoeken we ook een middelbare school en een ziekenhuis in Abong Mbang. Later in de week reizen we door naar Djouth, verder oostwaarts, waar we de plaatselijke gezondheidspost ondersteunen evenals vijf kleine Baka-scholen rondom Djouth.

Op bezoek bij de dispensaires
Bij de gezondheidspost in Abong Mbang zien we onder meer een ‘geoliede samenwerking’ tussen staf in de wachtkamer, waar de klachten van patiënten worden opgenomen, de arts in de behandelkamers en de apotheker. Een belangrijke bijdrage hieraan spelen de laptops waarmee zij met elkaar in verbinding staan via een modern patiënt-volgsysteem. Onze bijdrage hieraan werpt zijn vruchten af.  In schril contrast met de dispensaire staat het (staats)ziekenhuis van Abong Mbang waar we een rondleiding krijgen van de directeur. De gebouwen ogen goed maar basale voorzieningen als elektriciteit en stromend water ontbreken, waardoor goed functioneren van het ziekenhuis nagenoeg onmogelijk is. We zien er dan ook nauwelijks patiënten in tegenstelling tot de dispensaire, waar de wachtkamer vol zit. De directeur spreekt vol lof over de gezondheidspost. Het bevestigt het nut van onze steun aan het werk van het dispensaire. Toch blijft in algemene zin de drempel om naar een dokter te gaan – vanwege de kosten – voor veel mensen hoog. Het voortzetten van onze financiële bijdrage aan medicijnen voor de allerarmsten is voor ons dan ook prioriteit.

Bij de gezondheidspost in Djouth worden we rondgeleid door zuster Donata. De omstandigheden zijn hier duidelijk moeilijker dan in Abong Mbang. In Djouth is er geen betrouwbare elektriciteit, geen internet en geen stromend water. Ondanks de beperkte middelen, blijkt deze dispensaire een van de beste gezondheidsposten te zijn in de wijde omgeving. Er is een kraamkliniek en voor een grote groep mensen uit de omgeving levert Donata basisgezondheidszorg, namelijk jaarlijks zo’n 3.000 consulten. De administratieve handelingen en bureaucratie zijn echter enorm en zorgen voor frustratie. Prioriteit in onze bijdrage zijn duidelijk: we hopen een bijdrage te kunnen leveren aan de aanleg van elektriciteit, stromend water in de verloskamer en de aankoop van een brancard-motor voor bezoeken aan patiënten in de omgeving.

Op bezoek bij de scholen
Door de voorbereidingen op de Jour de la Jeunesse zien we dit jaar op de scholen niet veel lessen die we kunnen bijwonen.  Op school St Aloys in Abong Mbang spreken we wel uitgebreid met het hoofd van de school en de gedreven leerkrachten. Ook leiden zij ons rond en laten ons zien hoe de lesweek en de onderwijsplanning eruit ziet. We zien onder meer de werkschriften van de leerlingen die met onze bijdrage worden gefinancierd en een belangrijke bijdrage leveren aan de kwaliteit van leren. Ook hier valt op hoeveel de leerkrachten moeten administreren.

Een van de prioriteiten hier is de restauratie van het dak van de lerarenwoningen (naast de school) en het investeren in zonnepanelen tbv elektriciteit voor de laptops en beamer in de bibliotheek van de school.

Ook brengen we een nuttig bezoek aan een middelbare school waar we uitgebreid worden rondgeleid en een aantal lessen zien. In het informaticalokaal zien we dat er voor een hele klas slechts vier computers beschikbaar zijn en concluderen we met de docent dat laptops uit Nederland hier van harte welkom zijn.

Rond Djouth bezoeken we later die week de vijf schooltjes voor met name Baka-kinderen die we met de stichting ondersteunen. De omstandigheden zijn primitiever dan in Abong Mbang. In een bijeenkomst met leerkrachten en ouders laten zij weten enorm blij te zijn met de kans die hun kinderen hebben om dichtbij huis onderwijs te volgen. Met veel waardering luisteren we ook naar de leraren die vertellen over hun lesmethode waarmee de kinderen op een speelse en afwisselende manier leren lezen, schrijven en rekenen. Geconcentreerd werken in lessen wordt afgewisseld met korte gestructureerde momenten van zingen, dansen en bewegen in de klas. Deze zogenaamde ORA-methode is inmiddels overgenomen door de St Aloys school in Abong Mbang. Het overgrote deel van de 250 kilo kleding die we hebben meegenomen verdelen we over de vijf scholen in de Baka-dorpen. Hier komt de verzamelde kinderkleding het beste op zijn plek.

Het was een boeiende en leerzame week die ons opnieuw heeft geïnspireerd om te blijven bijdragen aan projecten die het perspectief voor kinderen en hun families in Oost-Kameroen helpen te verbeteren.